Danger Mouse – Rome

jun 1, 2011 by Wop van Eis

Onlangs werd ik positief verrast toen ik de meest recente albums doorbladerde in het online muziekprogramma Spotify. Getrokken door de albumhoes en de combinatie van namen, zette ik me schrap voor het album “Rome“ van Danger Mouse.

Wie? Danger mouse, alias Brian Burton. Hij maakte eerder the Grey Album, een combinatie van The Black Album van Jay-Z en The White Album van The Beatles. Dit werd niet door iedereen hartelijk ontvangen, maar de naam Danger mouse was wel gevestigd.

Wat volgde was de productie van de megahit “Grazy” van de band GnarlsBarkley (met Cee-Lo Green) en daarna kon hij meteen aan het werk voor onder andere Gorillaz, The Rapture, Beck en U2.

In het geheim werkte Danger Mouse aan een project: het maken van een ode aan de Italiaanse spaghetti-western-soundtracks uit de jaren ’60. Met behulp van Daniel Luppi is het album op de markt gezet en het resultaat mag er zijn, een soundtrack zonder film.

Hommage
‘Rome’ is een hommage aan de weelderige en soms prachtige filmmuziek van Ennio Morrocconi. Het album is redelijk kort, slechts 35 minuten, en had van mij wel wat langer mogen duren. ‘Rome’ is niet geheel toevalligerwijs opgenomen in de Rome’s Forum Studio’s, een omgebouwde kerk waar ook de iconen van de spaghettiwesterns zoals Ennio Morricone en Piero Umiliani hun platen hebben vastgelegd. Daaraan toegevoegd werden de muzikanten die ook al aanwezig waren op de sessies van The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon A Time In The West. Uit de rockhoek kwam Jack White (van The White Stripes) en ook Norah Jones bood haar diensten aan op een aantal nummers.

Albums maken als deze lijkt mij een behoorlijke uitdaging. Je hebt vaardigheden en middelen nodig om dit te kunnen realiseren. Gelukkig is ‘Rome’ door een paar jongens gemaakt die een voorraad hiervan hebben: Danger Mouse en componist Daniele Luppi. Deze vaardigheden en middelen van onze maestro’s leidt tot een mooie serieuze homerun. Koppel dat met Jack White en Norah Jones als de hoofdrollen in de film en je hebt een perfecte zomerplaat. Zwoele sfeermuziek voor de zwoele zomeravond bij het knetterde haardvuur.

Filmmuziek
We hebben nog steeds te maken met een concept dat is gericht op de filmmuziek, de grote uitdaging is vijftien tracks van achtergrondmuziek te laten klinken als een film zelf en dat doen ze. Met hier en daar wat leentjebuur, het intro van ‘Black’ heeft bijzonder veel weg van ‘Hotel California’ van The Eagles, hebben de heren een pracht van een plaat neergezet.

Het heeft geen zin om de albumtracks afzonderlijk te gaan beschrijven, hoewel ‘Two Against One” met Jack White, ook bijzonder lekker in het gehoor ligt, je moet deze plaat van het begin tot het eind in zijn geheel beluisteren. Op zondagochtend of beter, ‘s avonds bij het knisperende houtvuur, terwijl je wegdroomt dat je met paard en cowboyhoed achterstevoren de prairie op rijdt.