Björk – Biophilia
Björk staat buiten haar stem bekend om haar vernieuwingsdrang. Ze probeert zichzelf op elk album weer te vernieuwen, hierdoor is geen van haar albums hetzelfde. Op haar achtste album ‘Biophilia’ is dit niet echt gelukt.
Het vernieuwende ligt hem vooral in het feit dat ‘Biophilia’ is uitgebracht in samenwerking met Apple als ‘app’-album. Het album is niet alleen voor een deel gemaakt op de Ipad, het is een applicatie.
Helaas heb ik niet de applicatie, maar het album zelf in mijn bezit, waardoor ik het moet doen met de reacties die op het internet over de applicatie worden gegeven. Deze reacties zijn nogal tam. Er wordt vooral gesproken over een leuke toevoeging. Gelukkig wordt er maar over slechts ‘een toevoeging’ gesproken, anders zou dit betekenen dat de muziek op het album zonder de app geen bestaansrecht zou hebben.
Muziek
Dan de muziek, daar gaat het immers om. Bij Björk is de enige constante factor op haar albums haar karakteristieke stem. Verder weet je vooraf vaak niet wat je moet verwachten. Op het eerste nummer is Björk te horen met niet meer dan een harp. Bijna het gehele album kent deze minimale begeleiding.
Soms wordt deze doorbroken door een muzikale uitbarsting. Zo ook op ‘Christaline’ waar de luisteraar wordt verrast door drum en bass beats. Ook op ‘Sacrifice’ en ‘Mutual Core’ worden elektronische deunen ontstoken. Dit zijn voor mij dan ook de betere nummers, omdat ze het minimalistische van het album mijns inziens welkom onderbreken.
Biophilia is muzikaal niet echt een vernieuwend album geworden. De stem konden we al en door de minimale begeleiding van Björk’s karakteristieke stem lijkt het soms een beetje een eenheidsworst. Björk weet op Biophilia slechts zelden echt te verassen. Misschien dat de applicatie meer diepgang biedt, echter blijf ik van mening dat de muziek niet ondergeschikt zou moeten zijn.





